Internet Filters: goed of slecht? De filterbubble!

Het internet neemt steeds meer de rol van dictator op zich. We hebben het al voldoende malen meegemaakt tijdens verschillende oorlogen en veel visionairen, zoals George Orwell (1984) hebben ons ervoor gewaarschuwd. Eli Pariser wijst ons met zijn ‘Filter Bubble’ op een prangend probleem: het geëditeerde web.

Eli Pariser’s Filter Bubble is een metafoor voor de verschuiving van de manier waarop informatie naar ons toekomt. In feite zou het zo moeten zijn dat wij kiezen welk nieuws en welke informatie we te zien krijgen, maar in werkelijkheid is het zo dat algoritmes mee bepalen welke info en welk nieuws we te zien krijgen. Vaak zonder dat we het weten regelen de Facebooks en de Googles wat we te zien en te lezen krijgen. Om uw eigen goed, nu ook op basis van uw sociale kring: uw sociale netwerk-vrienden, met name.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=B8ofWFx525s[/youtube]

De verschuiving van de informatiestroom

Facebook, Google, Yahoo! News, Netflix, The Washintong Post, The Huffington Post… Noem maar op, allemaal doen ze het! Elke vorm van informatie wordt per persoon aangepast. Het nieuws op je Facebook feed is nieuws dat door Facebook gekozen is op basis van jouw interesses. Zo ook bij Google: wanneer ik een zoekopdracht uitvoer en jij voert een zoekopdracht uit: we zullen steeds minder dezelfde zoekresultaten krijgen.

Google_zoekresultaten

Ook al ben je uitgelogd, dan nog zijn er minstens 57 signalen (bij Google) die bepalen welke zoekresultaten je te zien zal krijgen: het soort pc, welke browser die je gebruikt, de locatie van waar je surft, je historiek, enzovoort. (hier wordt er een gokje naar deze 57 signalen gewaagd)  En ook The Washington Post, The Huffington Post en zelfs de grootste nieuwsservice op het internet, Yahoo! News, werken met personalisatie-algoritmes. Het internet toont ons wat het internet denkt dat we willen zien. Maar dat is dus niet per sé wat we zouden moeten of willen zien…

Iemand een idee of dat onze lokale kranten ook dergelijke technieken gebruiken???

The tailor made web of het gepersonaliseerde web

Eric Schmidt kondigde het reeds enige tijd geleden aan: “het gaat het zeer moeilijk worden om iets te zoeken of te bekijken dat niet op de één of de andere manier ‘tailor made’ is.” Iedere site zal weldra één of andere filter hebben waarmee die site gaat bepalen welke informatie zij het meest geschikt achten voor jou, gebaseerd op jouw interesses en datgene wat je voorheen aangeklikt en dus interessant gevonden hebt. Al deze filters bijeen noemt Eli Pariser dus de ‘Filter Bubble’. Deze bubble gaat ertoe leiden dat we steeds meer geïsoleerd worden in onze zoektocht naar informatie en we online steeds meer in ons eigen unieke & persoonlijke informatie-universum gaan leven. Ons eigen universum waarin we informatie krijgen die afhankelijk is van onze interesses en van wie we zijn. Je beslist dus niet langer over de informatie die je krijgt en vooral, je weet bovendien ook niet wat je mist.

Filter_Bubble Internet of One

Stel je bent een fan van Barcelona (hypothesis). In de strijd om de Champions League titel zoek je dagelijks naar nieuws over Barça: nieuwe spelers, geblesseerden, de opstelling voor de komende match, … Uiteraard is het nieuws over Manchester United en Ajax ook belangrijk (om hen maar te noemen), maar omdat je aangetoond hebt dat je een socio bent, krijg je enkel of toch voornamelijk het nieuws over Barça te zien. Je geraakt dus gevangen in een geïsoleerde ‘informatiebel’…

We zien dit trouwens ook bij het online adverteren: ‘gericht adverteren’ betekent dat we mensen advertenties tonen waarvan wij denken dat men ze wilt zien aan de hand van keywords en zoekopdrachten, de locatie van die persoon, het apparaat waarmee hij zoekt, enzovoort. Maar daarom zijn het niet altijd de advertenties die men zou moeten zien.

Misschien is remarketing dan een beter voorbeeld. Bij remarketing tonen we advertenties van producten (of diensten) waarvan we (bijna) zeker van zijn dat men er in geïnteresseerd is. Men heeft de productpagina namelijk reeds eerder bekeken… Toch zou ook dit nog steeds niet de perfecte manier kunnen zijn. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat je advertenties blijft tonen van een 2-zit zetel waar een persoon naar gekeken heeft, terwijl dit voor hem een impulsieve beslissing was, hij vond het een mooie zetel maar in werkelijkheid is hij echter op zoek naar een 3-zit.

De ethische strijd van het internet

Het grote probleem is eigenlijk ‘ethiek’. Tot hier toe hebben codes en algoritmes eigenlijk geen besef van normen, waarden en zeden. Het internet is dus in strijd met zichzelf: informatie over hoe we zijn versus informatie over hoe we zouden willen zijn. Impulsief versus proactief. Het heden versus de toekomst. Het beste zou een combinatie van beide zijn: een beetje van hoe we zijn en een beetje van hoe we zouden willen zijn.

Het volgende probleem dat zich stelt is de manier waarop algoritmes werken. Doordat algoritmes momenteel (vooral) kijken naar wat je het eerste aanklikt, zal je dus niet die gezonde mix van nieuws krijgen maar eentonig nieuws dat gebaseerd is op impulsieve clicks. En dat is uiteraard niet het nieuws dat je altijd te zien wilt krijgen. Mensen veranderen namelijk en mensen blijven impulsief. Al mogen we verwachten dat de algoritmes mee veranderen over tijd en slimmer worden.

Redacteurs als gatekeepers

Vroeger waren redacteurs de ‘gatekeepers’ van het nieuws. Zij zagen erop toe welk nieuws de bevolking bereikte en welk nieuws niet en dat volgens de journalistieke ethische code. Met de komst van het internet dacht men aanvankelijk dat al het nieuws ons zou bereiken en dat iedere persoon dus geconnecteerd zou zijn met de hele wereld. Jammer genoeg moeten we nu vaststellen dat de algoritmes en codes mensen vervangen hebben als gatekeepers. Het probleem is dat algoritmes geen ethiek kennen en dus ook niet werken volgens de journalistieke ethische code (al kan die af en toe ook al eens falen, ik ben te vriendelijk).

Algoritmes zouden zo gemaakt moeten worden dat ze niet alleen uitgaan van het feit of bepaald nieuws wel of niet relevant voor ons zou zijn maar ook van het feit of dat het nieuws belangrijk is voor ons. Algoritmes zouden ook nieuws moeten kiezen dat het minder of zelfs niet prettig is, nieuws dat uitdagend is en nieuws met andere standpunten dan de onze. Al ben ik hier wel meer overtuigd dan Pariser dat de algoritmes met de vele mogelijke signalen denkbaar misschien wel een betere job kunnen doen dan fysieke redacteurs, zowel proactief (inschatting) als reactief (bijsturing ifv reacties, likes, shares, …)

Misschien volgen onze lokale publishers Parisers’ logica en gebuiken ze daarom geen algoritmes. Willen ze bewust de gatekeepers blijven misschien? Misschien ook niet eens zo dwaas (vanuit differentiërend vermogen bekeken).

Déjà-vû?

Eigenlijk hebben we dit vroeger al meegemaakt. In tijden van oorlog bijvoorbeeld. In tijden van oorlog zal de heersende overheid bepalen welk nieuws de bevolking bereikt (= propaganda). De overheid en bijgevolg de kranten filteren het nieuws dus, net zoals het nu gebeurt. Ook in die tijden dacht de overheid dat dat het nieuws was dat de bevolking te horen wou krijgen, wat in werkelijkheid uiteraard niet zo was.

Langs de ene kant is een gefilterd (of geëditeerd) web een goede zaak. Er is namelijk zo’n grote hoeveelheid aan onoverzichtelijke informatie dat je eigenlijk niet anders kan dan filteren. Zo niet, zou je verdrinken in een overvloed van informatie. Het geeft ons tevens ook verschillende mogelijkheden om gericht te adverteren. We weten dankzij sociale netwerken en zoekmachines steeds meer over mensen, de manier waarop ze zoeken en waarnaar ze zoeken.

Langs de andere kant staat een gefilterd web gelijk aan een dictatuur. De filterbel moet, aldus Pariser, dus doorprikt worden zodat het individualisme van ieder van ons niet zoek raakt. Blijf kritisch, ook al maken de algoritmes het ons wat moeilijk. Uw mening?

Leave A Comment




    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *