Draaikonterij met grote ‘D’: het beleid van Facebook voor tekst en beeld

Facebook beleid

‘Sex sells’, dus enig naakt in je Facebook-advertentie zal het ongetwijfeld goed doen? Fout, want bloot is zelfs niet toegestaan op het social medium van Mark Zuckerberg. Tenzij … Nu goed, er zijn een aantal uitzonderingen, maar het beleid blinkt niet bepaald uit in duidelijkheid. Dus wat kan wel en wat kan niet in je copy en je beelden voor Facebook? Het is een vraag waar je maar beter het antwoord op probeert te achterhalen vooraleer je posts van de site worden geplukt of je profiel volledig wordt geblokkeerd.

Free the nipple

“Schandalig!”, “Hypocriet”, de commentaren op het Facebook-beleid zijn vaak niet mals. Gebruikers begrijpen niet altijd waarom sommige beelden en teksten voor de sociaalnetwerksites niet door de beugel kunnen en waarom andere – “Veel minder grof!” – dan weer geen probleem vormen.

De voorbeelden die commotie veroorzaakt hebben zijn bekend. Zo werden talloze bevallingsfoto’s verwijderd, net zoals foto’s van vrouwen na een borstamputatie en van moeders die hun kind de borst geven. Zulke beelden werden zonder boe of ba van de site gehaald, ook al was er vaak geen of maar een halve tepel te zien.

Borstvoedingsfoto’s werden van Facebook geweerd, ook als er nauwelijks naakt te zien was.

Click to tweet!

Voor deze vorm van censuur kreeg Facebook zware kritiek van vrouwen (en mannen) die vonden dat de site er een dubbele moraal op nahield en het leven niet wil tonen zoals het is. Onder de noemer ‘FreeTheNipple’ onstond er dan ook een tegenbeweging, niet alleen op Facebook, maar ook op Instagram (dat er hetzelfde beleid op nahoudt) en op andere sociale media. Zo vervingen vrouwen op foto’s hun eigen tepels door mannentepels, die blijkbaar geen aanstoot geven. Het protest lijkt gewerkt te hebben, want medio 2014 versoepelde Facebook zijn beleid. Plots bleven foto’s van borstvoedende moeders staan, tenminste als die discreet bleven en niet te veel van de tepel toonden. Een aanvaardbaar percentage werd evenwel niet vrijgegeven.

Kinderporno of historisch document?

Een ander, recenter voorbeeld. De Noorse krant Aftenposten plaatste op haar pagina de beroemde foto van het ‘napalmmeisje’ Kim Phuc dat tijdens de Vietnamoorlog als 9-jarige naakt en huilend wegvluchtte voor de oorlogsgruwel.

Het iconische beeld werd verwijderd en meteen ontstond er een storm van protest. Aftenposten-hoofdredacteur Espen Egil Hansen schreef een open brief aan Mark Zuckerberg en andere Facebook-gebruikers, onder wie de Noorse minister-president Erna Solberg, plaatsten de foto massaal op hun profiel. Waarna die overal verwijderd werd.

In eerste instantie verdedigde Facebook de beslissing om de foto weg te halen. Een woordvoerder van de sociaalnetwerksite legde uit dat het moeilijk is om een onderscheid te maken tussen een foto van een naakt kind in deze en in andere situaties. Maar later draaide het bedrijf bij en erkende Facebook in een geschreven verklaring het historische belang van de foto.

Censuur: niet om te lachen …

Het gaat trouwens niet alleen over naakt of intimiteit. Ook politiek ligt gevoelig voor Facebook. Zo werden enkele maanden geleden twee spotprenten van de Nederlandse cartoonist Ruben L. Oppenheimer over Erdogan verwijderd. Even later kwam een van de twee opnieuw online. Facebook had zich namelijk “vergist”, zo meldde het bedrijf.

Wie denkt dat enkel gewaagde beelden een doorn in het oog zijn van Facebook, vergist zich ook. Aanstootgevende teksten worden namelijk evengoed gewist. In de nasleep van de mislukte Turkse coup werd bijvoorbeeld een anti-Erdogan-gedicht van columniste Annabel Nanninga naar de digitale prullenbak verwezen. Uiteraard was dit opnieuw voer voor een rel: Facebook zou naar de pijpen van Ankarra dansen, aldus critici van het beleid.

Content moderation in de Filipijnen

De vraag is natuurlijk hoe Facebook bepaalt wat wel en wat niet aanvaardbaar is op de site. Hoewel het bedrijf erg ver staat met onder meer gezichtsherkenningssoftware, wordt die beslissing toch door mensen gemaakt en niet door algoritmes.

Wie zich bij Facebook precies bezighoudt met content moderation is een goedbewaard geheim. Moderatoren moeten namelijk een geheimhoudingsverklaring ondertekenen en dan is het logisch dat interviews met de pers wel heel zeldzaam zijn.

Een benijdenswaardige job lijkt het hoe dan ook niet. Elke dag gerapporteerde foto’s en video’s van gruwelijkheden bekijken en beoordelen, het doet ongetwijfeld iets met een mens. Velen houden het dan ook maar enkele maanden uit.

Moderator bij Facebook is bepaald geen benijdenswaardige job.

Click to tweet!

In 2013 deed ene Amine Derkaoui, een jonge Marokkaanse moderator dan toch een boekje open over zijn werk voor Facebook. Aan journalist Adrian Chen vertelde hij dat hij in dienst was bij oDesk, een Amerikaans bedrijf dat in lageloonlanden arbeidskrachten rekruteert om content te modereren voor onder meer Facebook, YouTube, Google en Microsoft.

Landen zoals Turkije, India, Mexico en de Filipijnen blijken inderdaad de ideale plaatsen om werkkrachten te rekruteren voor content moderation. De werknemers zijn er hoogopgeleid, hebben kennis van de Amerikaanse cultuur, maar zijn wel spotgoedkoop. Om dag in dag uit naar foto’s van onthoofdingen en vleeswonden te kijken verdienen Derkaoui en zijn collega’s namelijk slechts een dollar per uur.

Voor interpretatie vatbaar

Wie op zoek gaat naar het contentbeleid van Facebook, kan dat vinden op de pagina ‘Community Standards’ van de site. Naast regels over auteursrechten en privacy, vermeldt Facebook ook richtlijnen om de veiligheid van de gebruikers te garanderen en om onrespectvol gedrag te vermijden.

De volgende zaken zijn verboden om de veiligheid van de gebruikers te garanderen:

  • directe bedreigingen
  • beelden van zelfverminking
  • gevaarlijke organisaties
  • pestgedrag en mensen lastig vallen
  • aanvallen op publieke figuren
  • criminele activiteiten
  • seksueel geweld en exploitatie
  • de verkoop van verboden goederen (drugs, wapens …)

Om respectvol gedrag aan te moedigen zijn verboden:

  • naaktheid
  • haatdragende boodschappen
  • gewelddadige beelden en gruwelijkheden

Verwacht wel niet dat Facebook omstandig toelicht wat wel en wat niet onder deze categorieën valt. De uitleg op hun site is erg summier en dus voor interpretatie vatbaar. Wie voor de volle honderd procent zijn zin wil doen met tekst en afbeeldingen, plaatst die dus het best enkel op zijn eigen kanalen. Op Facebook ben je namelijk nooit helemaal zeker of de censoren jouw werk zullen laten staan.

Een universele moraal

Juridisch gezien heeft Facebook trouwens wel degelijk het recht om teksten, video’s en afbeeldingen van zijn site te wissen. Toch vinden internetexperts dat het netwerk een publieke functie heeft als journalistiek platform. Door bepaalde berichten niet te tonen beïnvloedt Facebook dan ook het wereldbeeld van zijn gebruikers, dat de site als een belangrijke bron van informatie gebruikt.

Blijft de vraag waarom een bedrijf als Facebook per se de moraalridder wil uithangen. Dat heeft uiteraard met geld te maken. 1,6 miljard mensen wereldwijd maken gebruik van het netwerk en die wil Facebook niet voor het hoofd stoten. Of zoals Nrc.nl het stelt: als een Zweed porno online zet, moet ten allen prijze vermeden worden dat een Saoedische gebruiker dat op zijn timeline ziet verschijnen en er aanstoot aan neemt. De Facebookmoraal is een moraal waar de hele wereld mee moet kunnen leven.

Executive Summary

‘Sex sells’, dus enig naakt in je Facebook-advertentie zal het ongetwijfeld goed doen? Fout, want bloot is niet toegestaan op het medium van Mark Zuckerberg. Tenzij … Nu goed, er zijn uitzonderingen, maar het beleid blinkt niet bepaald uit in duidelijkheid.

Leave A Comment




    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *